Bugün günlerden pazartesi, evimin kadını olarak rutin temizliğimi yaptım. Oğlumun oyun, yemek ve alt değiştirme aralıklarında tabii ki.
Evi süpürürken yazacak, anlatacak ne çok şeyim olduğunu farkettim. Ne yazsam diye düşünürken bir özelliğimi sizinle paylaşmak istedim. Pek fazla kimse bilmez aslında😬
Konuşmayı çok severim, belki bu yüzden yalnız kaldığımda da kendimle konuşurum. Bazen de hayaller kurarım olmamış olaylar üzerine şaşırıp kendi kendime hüzünlenirim(bu genelde uyumaya çalışırken olur).
Umarım bir ben değilimdir bu durumda olan. Yanlış anlaşılma olmaması için söyleyeyim eşimle de çevremdekilerle de konuşurum😬 yani onlara söyleyemediğim şeyleri konuşmuyorum kendimle😉
Sadece küçüklüğümden beri hoşuma gider yalnız kalınca konuşmak(tabi içimden, dışımdan konuşacak kadar delirmedim henüz!). Küçüklüğümde bu uydurma öykülerimi defterlere yazardım şimdi uyku öncesi öyküleri olarak kendime okuyorum ☺️
Evimi temizlerken bunları düşündüm anlayacağınız.
Müthiş felsefik bir yanım vardır klinik derecede!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder